słomkowy kapelusz

ukryję pod nim twarz
byś nie ujrzał moich oczu
które płoną
gdy jesteś blisko

zachowam w myślach
wszystkie wstydliwe słowa
które leżą
w kącikach ust

uchylę czasem kilka słomek
byś mógł choć musnąć
gorącej lawiny
która opada

z moich rzęs
uwolnię niekiedy motyle
trzepoczące zalotnie
skrzydłami

z tysięcy uczuć
twoja obecność kreuje
te najwspanialsze
malowane tęczą

słomkowy kapelusz
to tylko na chwilę

przyjdzie czas by

go zdjąć