Odejść

Witaj Livia, bardzo miło Cię tu znów spotkać :))...to piękny wiersz, wyczuwam pewną melancholię, ale z takim trzeźwym spojrzeniem, peel/ka wie, że gdzieś jest taka niewidoczna granica jej/jego możliwości, kiedy wszystko zamiera, tak jak ostatnia Stopklatka w filmie, zmiana rytmiki i wersyfikacji 4/3 wprowadzają czytelnika bezbłędnie w ten pograniczny stan, a opis gestów i uczuć
sprawiają, że odbiór jest bardzo intensywny, pozostaje mi się tylko ukłonić z uznaniem, serdecznie Cię pozdrawiam :))

Dziękuję Zyga :) mi również miło znowu tu gościć. Jak zwykle można liczyć na głebokie i przemyślane komentarze z Twojej strony. Dziękuję i pozdrawiam

Piękny i przemyślany.

Pixie :-* dziękuję ;-)