ponadczasowa

stojąc w deszczu
patrzałeś mi
w oczy
jak w studnię
pustą
bezdenną

uniżonym spojrzeniem
pragnąc mnie złamać
jak cienką
gałązkę oliwną

stałam
niewzruszona
znając prawdę
wieczną

wiem że się
nie ugnę

bo deszcz
nie zmazuje win
tylko
zadośćuczynienie