niepoukładane

speszonym spojrzeniem
jakby utkanym z nagich liter
witam ciebie przy mojej bramie

podchodząc szeptem
tracę każde z setek ciętych słów
i obrazy spadające w rosę

każesz mi błagać
o kroplę zwykłego "bycia"
o syntezę prostych ciał

jakbym była przeciętnością


(...)

zbyt dużo przede mną

za mało spaliłam za sobą
by nie próbować
by nie szamotać się z umysłem

spadam
trącając wrogie przedmioty
tylko dlatego
że chciałam otworzyć ci bramę