Koszmar

orzechowe włosy
sypią się
przez palce
spadając na
kamienne schody

cień bieleje
w słońcu
i pochyla się
bezkrwiście
ku glinie

wiatrak bez oddechu
pląta nieustannie
bije godziny
a zegar nie zwalnia

prochy z wiatrem
okrążają kontynenty
beznadziejnie
bez wyrazu

czasami
czuję jak
Ziemia się kurczy
jak więdną kaktusy

paraliżują mnie
dźwięki
których nie ma

a może
w grobowej ciszy
księżyc wydaje się
większy