Dom bez uśmiechu

Nie uśmiecham się
w moim domu, tego nie ma.

Choć nie brakuje

na dobranoc
ciepła rąk, różańca. W dzień
zabawek, sióstr i braci
młodszych i starszych

u których mam swój kąt

z zielonym kocykiem,
misiem po przejściach, który
zgodził się zostać
pierwszym przyjacielem

od serca skarg

mnogość przeleciała
kroplą niezauważoną w deszczu.
Moknę nieraz wśród ulew
emocji, wylewanych obficie.

Wołając Mamo!...Tato!...

nie przyszli. Nie dali mi poznać
bliższej rodziny niż
siostry i
bracia zakonni.

W domu dziecka nie ma
miejsca, na uśmiech.