burza

twoje milczenie donośne i przenikliwe

jak odgłos szkła tłuczonego w gniewie

wciąż w uszach dźwięczy mi tęsknotą

wilgocią spowija przymrużone rzęsy



monotonizuje myśli nieczesane wcześniej

umysł zakuwa w kajdany irracjonalności

każe snuć domysły wątpliwości mnoży

na granicy szaleństwa szukać równowagi



a przecież wczoraj pod jesionu cieniem

gdy miłości nakazem spletliśmy dłonie

czuliśmy zapach spełnienia pod skórą



dzisiaj zwalone drzewo pozrywało kable