Destylacja

z wrażliwością biskupa doby renesansu
przechodzę w etap mojego życia
w którym raczę się ze szklanki

piekna to wizja

pełna cholernych chwil szczęścia
ptaki weń śpiewają zbereźne piosenki
jak woźnica na koźle po dżinie

wódka na tysiąc sposobów..

nawet w najlepszej spelunie takich
mieszanek nie tworzą

gąsiory pełne łez

zazdroszczą nawet palarnie opium
na matach leżące ladacznice
ze szklanymi oczyma

nie miewam kaca

nie dopuszczam..

świt tylko czasem przeszkadza
snu jedni nie uznają
inni wzruszają ramionami tylko

sto procent nigdy nie poleci
chociaż szalenie modne
mówią że abstrakcja

dziewięćdziesiąt pięć
herezja
powieszą mnie na placu

aż mi w pięty pójdzie

rozmiar trzydzieści osiem