legenda

klif wysoki, suknia biała, silny wiatr

w twarz i ciało wtulał siebie , szeptał

kłębowisko chmur ciężkie nad głową

w niej brak miejsca, na ciche westchnienie.



krawędź dłoni zwróciła do nieba

owiązała szyję horyzontem ,odprysnęła

w kawałeczki rzeczy martwej, wśród kamieni

woła marynarzy, złośliwie śpiewa, nieodnaleziona.