do dna

pamiętasz drżenie rąk

gdy do ust podnosiłam kubek

ze smutkiem na dnie



smakował kawą pitą we dwoje

wschodzącym błękitem

i wilgocią rosy



pachniał rozkoszą wieczorowej pory

aksamitem pościeli

i pocałunkiem przed dobranoc



ręce już nie drżą

kubek rozbity

smutek się pije do dna