Słoneczniki

Zatopione w zieleni ciała

Słońca wystają nie orbitalne

Z czerwonych środków powierzchni

Złote promienie wzroku



W niebiosa unosząc

Chmury odsuwają powolne

Górują nad horyzontem szaleństwa

I wracają do jasnowidzenia



Dojrzewają w blasku wiersza

Powoli blednąc

Czerń swą pogłębiają czystą



Usychają cicho

Glebę do końca jałowiąc z wyrazu

Jak pięknie padają