opowieść wigilijna

nie przeżyłem tego co zamierzałem
łudząc się rzekomo cudzym światłem
rozrzuconym przez księżyc na tafli jeziora

wypatrywałem przeładowanych myślą statków
które zabiorą próżność
do źródła wszelkiej wiedzy
soczystych warg
zapewniających rozkosz
rąk podających na tacy
obrane ze skórki
życie

czas wygiął posrebrzył trawę
sam pośrodku drogi
liczę sekundy - płatki śniegu
każdą żegnam z osobna
tają na ustach
otwartych
na każdy przejaw
zbudzonej do życia
ciszy