Sztandar

można żyć przecież bez oddechu
topiąc się w toni dawnych marzeń
jak wrak okrętu na dnie leżąc
czekać aż słońce drogę wskaże

i można żyć bez bicia serca
zagłuszać kroki łatać rany
bo przecież każdy w naszej duszy
gdzieś będzie kiedyś pogrzebany

ja dziś już umiem żyć porankiem
nawet jak rano stoję w ciszy
i choćbyś przeszła wtedy obok
serce twych kroków nie usłyszy

i umiem także iść wśród tłumów
jak wiatr omijam wszystkie drzewa
zatykam sztandar gdzieś na skale
bo tam samotność mi powiewa