Aktorka

Życie-to teatr.
Ja-ak­torka pospolita.
Świat to wiel­ka scena,
na której gra rozkwita.


Zakładam swoją maskę,
każą mi...więc gram.
Nie wiem już kim jestem,
tyl­ko ta­kie życie znam.


Jak tre­sowa­na małpka,
w swo­jej klat­ce żyję.
Imienną mam obrożę
i od­ciśniętą od niej szyję.


Nie uciekam już...po co?
Nie wal­czę...bo i z kim?
I tyl­ko ciemną nocą,
przed światem cho­wam łzy.