Wbrew pozorom

Niewin­na jak li­lia na wodzie
bez­tros­ko so­bie płynie
spo­koj­na można po­myśleć
pat­rząc po jej mi­nie

po­ważna jest gdy trze­ba
za­sad­niczo pew­na siebie
kom­pleksów nie ma
pew­nie do przo­du brnie

zu­pełny cha­rak­te­ru brak
naiw­na jak się pat­rzy
wys­tar­czy mały okiem znak
już ci się nie op­rze

w złym świecie za­gubiona
cho­wa się pod maską
choć we wnętrzu ko­na
gra choć nikt nie klaszcze

w zgodzie sa­ma z sobą
żyje wbrew na­turze
by z ciężką w oku łzą
wyt­rzy­mać jak najdłużej

nie bojąc się po­rażki
ry­zyko po­dej­mu­je
nie ba­wią jej ig­raszki
kiedy nic nie czu­je

z kwiat­ka w kwiatek nie
jak wielu się wy­daje
wier­na ideałom mknie
przy swoim przys­ta­je

i tyl­ko wraz z ser­cem
...całą resztę od­da­je