pogrzeby ptaków

delikatna rysa przez lustro już do mnie nie sięga
nie dzieli twarzy na dwie części

tą której mówili : nie płacz
trochę poszczypie a później się zagoi

i na tą która umiała udawać kamień przez wieczność

przychodzi na myśl ta dziewczynka
ze złamanym skrzydłem w piąstce
gniewa się na świat

ciska kamień w kałużę
myśli że wzrusza morze