Mogiła

Przez wątłe palce leci czas
Równo odmierza stracone chwile
Kopiec przyjmuje znajomy kształt
Sam sobie sypię mogiłę

Grząznę w lepiance godzin i lat
Dłonie kurczowo zaciskam w pięsci
Najwęższą znajdzie szczelinę piach
Zegar ostentacyjnie chrzęści

Patrzę jak rzednie sypka gruda
Formuje non stop piaskowy funerał
Łza bezsilności przyspiesza budowę
Wiąże materiał
Umieram