Podest

spoglądając w ogień
myślami spalam tożsamość
nieukrywanych pojęć
przypisanych oprawcy mych tchnień
w kruszce irracjonalnej chęci
skakania po nierównych podestach

pogniecione słowa trzymam w kieszeni
kiedyś spadnie na nie chwila
by wyjąć w tej jednej sekundzie
przeszukując je co do ostatniej
gdzie świstek papieru niczym paragon spoczywa
bezużyteczny dowód rutynowej tułaczki

dowód

na ścięcie głów abstrakcyjnych przez kata
w szarym stroju z powyrywanymi guzikami

to jego wina za brak szyku
mordercy z klasą handlarza ludźmi

panów
którzy wyrównują podesty
złudzeniami optycznymi