Na niby

a gdybyśmy byli na niby?
odłożywszy kartki od stołu
podręczniki do nauki chodu
bezkrytycznie spalili grzejąc ciała

trud znieśli z horyzontu
wąskiego od rana
szerokiego przed świtem

ukradli wspomnienia aniołom
by diabły mogły się nami przechwalać
odnieść na strych przesądy kreślone
piórem wyrwanym z martwego sępa

ulepili zamek z piasku brudząc nogi
na deszczowym pomoście spojrzeli na siebie
bez zmartwień o wnętrza przysłonione oczyma
wewnętrzne monologi ukryte aktorstwem

zalegające znaki na które czeka bodziec
bez niego uczucia nie widzą kolorów
a gdyby ich nie widzieć wcale ?

zerknąć bez pryzmatu na czystość
schować sitko z dziurkami na nicość

namalować słońce na niby