Cicha

ubrana w samotność odgarnia przedśpiew
dogodna na wielu płaszczyznach odchyleń
bystrzej ucieka niż goni stabilność
przestaje milczeć gdy skomlą jej gwiazdy

w odwrocie zawirowań słonecznych
przez trwania liczby rysuje ornament
pospolicie czuwa nad losem przeświadczeń
o zbitej materii wewnątrz jej żeber

przeklina poranki nagminnie
uśmiechem zdobi ścienny horyzont
bólem westchnień operuje bezwstydnie
odstając od norm jej systemu modlitw

zapada w przestrzeń
by odejść od blatu wspomnień