Bo żyć trzeba mieć z kim

Są tak chwile niebywałe
Chwile, w których wszystko zmienia
Dotyk jeden, jedno słowo – przyrzeczenie współistnienia

Jest poczucie prawdziwości,
Której treść się już nie zmienia
Wówczas trwale w sercu gości
Siła wsparcia zapewnienia

Są uczucia wpływające
W wszystkie pustek twych przestrzenie
Ich działanie wzmacniające
Daje wówczas ukojenie
Twym rozterkom

Bo gdy w sercu cię zaboli
Mocno tak, że szkoda życia
Nie odegra ważnej roli
Próba zgonu od przepicia
Nie jest wtedy niczym ważnym
Twa chroniona autonomia
Gdyż, jeżeli coś się stanie,
Warto by choć ktoś cię wspomniał –
- jaki byłeś