Wisieć na krzyżu

tak jak on

wszystko to bym wytrzymał,
pomimo, że...

mój ojciec
nie był Bogiem,

był człowiekiem.

a krzyżu wisiała kobieta, dziewczyna, w tak obcisłej sukience, że jej piersi wydawały się pod warstwą farby nagie. Warkocze skręcone misternie wokół smutnej twarzy z chropowatego kamienia, jakby kamień, z którego wyrzeźbiono tę twarz , szybciej wietrzał. Spod sukni wystawał bucik, druga stopa była bosa i po tym poznałam, że ta sama figurka wisi w kapliczce przy drodze do Agnieszki. Tamta miała jednak brodę, dlatego zawsze myślałam, że to Chrystys w wyjątkowo długiej szacie. Pod spodem było napisane Sanc. Wilgefortis. Ego dormio et cor meum vigilat, a Marta powiedziała , że to jest święta Troska.

Olga Tokarczuk, Dom dzienny, dom nocny