Pani ciągle nieszczęśliwa

Na szyje smukłą perły ubrała
Włosy swe blade w kok uczesała
Twarz swoją pudrem znów przypruszyła
Pani ciągle nieszcześliwa.

I z okna co chwile na świat wygląda
Okiem swym żąda  zlotego wielbłąda
Wciąż tajemnice jakąś w sobie skrywa
Pani ciągle nieszczęśliwa.

I szczęśliwa nigdy nie bedzie
Bogactwo też się na nic nie przyda
Gdy w sercu złość i zazdrość obrzydliwa
Pani ciągle nieszczęśliwa.