O starości

Kiedy serce gaśnie
Lichsze spojrzenie się staje
Nie cieszą ćwierkające
Za oknem wróble
Ani nie nęcą
dróg rozstaje
Ręce nie te co kiedyś
nie mierzą już
Sił nad zamiary
Chwila...
To zwykła konieczność
A nie radosne fan fary.
Krok dziarski
przestał być cwany
Lecz bardziej niepewny
Szurający rozdygotany
Sprężyste lico
Zniknęło już bezpowrotnie
I coraz cichsze...
I coraz cichsze
Staje się to tchnienie
Aż oddech...
Aż oddech
odejdzie w zapomnienie.