Na pogrzebie

Tym prochem marnym
Sarkofag twardy
Staje się ciało bez duszy.

Leży w bezruchu
Bez drgnienia powieką
Z miejsca się samo nie ruszy.

I tłum skupiony
Tak bardzo rzewny
Odmawia ( nad nim) swoje pacierze.

Aby ukoić
Ten ogień czyścowy
Odnowić jej Boże Przymierze.