bez zbędnych ceregieli

odżywa w nas głód
spazm zapożyczony
z niewinnej wyprawy po szczęście

odradza się łagodna cisza
zastępuje strach miłością

zamieniłam się na łzy
z Bogiem
rozrzuciłam po okolicy
smutne spojrzenia wymierzone
w martwy punkt

zamyśliwszy się
nad bezsensownym czasem
zbieram po sobie okruchy powietrza
skazy oddechu
tkwiące w moich słowach

wątła jest twoja dusza
wątlejsza od serca
w którym kiedyś mieściła się
cała katedra
modlitwa pozbawiona skrupułów

przyszpilona do nieba
płomykami łez
konam bez pożegnania
bez zbędnych ceregieli