Tatrzański świt

Moja miłość największa oddech gór
znane miejsca
gdy noc gasi już gwiazdy a słońce
niedobłyskiem istnienia szczytów
barwy zmienia z mroku swego imienia
budzi się czarny staw

światło kropel słońca senna grań
gorejąca gdy purpura spływa w doliny
gdzie jeziora czekają na brzeg jutra
nieznany cienie szczytów pół mroku pół słońca

srebrem drżą krople śpiewnej Siklawy
budzą ścieżek smak kamienny świat
echo niesie wiatrowej ballady

moja miłość największa Orla perć
bicie serca zapach nieba i myśli splątanie
wokół cisza dojrzewa tylko orzeł pieśń śpiewa
gdy wschód słońca nadpięknem się bawi