Kanwa wrześniowa

Kanwa wrześniowa

Bieży rdzawy wrzesień,
kwitną parasole.
Dzieci w szkole.

Parkowe alejki
z wolna pustoszeją.
Dni szarzeją.

Róża głowę zwiesza
w domowym ogródku.
Witaj smutku.

Strach na wróble w sadzie
nie płoszy nikogo.
Drzemie błogo.

Pasikonik skrzętnie
chowa partyturę
w mysią dziurę.

Stroją się w korale
tarniny i głogi
obok drogi.

W anemicznym słońcu
dziki bez dojrzewa.
Żółkną drzewa.

Wśród listowia rwetes.
Konwent zapowiada
odlot stada.

Blada melancholia
w białych mgieł welonie,
we łzach tonie.

Przestań, nie płacz głupia.
Wrócą dni radosne
znów na wiosnę.