niemoc poety

rozlałem łzy na papier
szczęścia i rozpaczy
jak niemy krzyk...

wyplułem cały jad
na świat i ludzi

rysowałem
szlaczki tęsknoty
i kwiatki miłości

wszystkie szydercze słowa
ubierałem w ramki
i kreśliłem
im gardzący ton

umierałem
i rodziłem się
szukając zrozumienia
jednego okruchu...

gdy niebo
rozpostarło ołowiany całun
czekałem na
pierwiosnki nadziei...

lecz świat pozostał zły...