Uśmiechnięta poezja

smutek
rozmienia moje szczęście
na drobne
kradnie kawałki miłości
zabiera co się da
za marne grosze

bezradny anioł stróż
odchodzi
gubiąc jedno
milczące pióro wiary

a Bóg?
milczy

spijam samotną ciszę
życiem piszę wiersze

Bóg uśmiecha się do poezji