Z księżycem pod rekę

w dłoniach
próbowałam zatrzymać
resztki dnia

na próżno

wyrwał się
jak ćma chowająca skrzydła
przed oczami płomienia
odszedł
z księżycem pod rękę

cisza wyraźniejsza
niż bicie serca
kołysze mnie do snu

czas odpocząć
życie utopione w mroku
zwiędło na chwilę

amen