oni każą nam zapłacić

po ulicy płynie życie
idę do przodu
mijam szczęśliwych ludzi
tłum w nim sam

z uśmiechem witam szefa
mimo że on niemiły częstuje gniewem
choć nie powinien

szczęście nie wymaga pielęgnowania
przychodzi czasem
bywa w snach
we łzach po bólu
w przejściach na plaży w domach

rozpacz nie liczy się trosk nie zliczę
skąd wziąć sił by żyć bez zamartwiania
gdy życie zabija z każdym kolejnym dniem

starzeje się świat
człowiek nie mądrzeje
odpływam w dal niezmierzony bezkres myśli
czas wspomnień cofa niepotrzebnie wstecz

wszystko co ziemskie nasze
oni każą nam zapłacić
nierówność podły sposób rozumienia
nie znam sposobu by odszukać prawdę