a kiedy się położę

rozbieram się z życia

na krawędzi krzesła krawat
w objęciach Morfeusza
dwie skarpetki

głusza po z mroku
w serduchu nadzieje na lepsze
gorzej być nie może

a kiedy się ułożę wygodnie

oderwany od spraw przyziemnych
poczekam na świt
zapatrzony w oczy żony i dzieci
tylko deszcz na sercu
żal