bliżej nieba

dziurawy asfalt
niczym stary przyjaciel
odlicza ciche kroki
czując ciężar smutnego serca

wciąż zmierzam na północ
chociaż myśli biegną na południe

ciągle jesteś tęsknotą

pamiętasz gołębie
opowiadałem o nich
straciły rodziców
wykarmiłem je jak matka
ustami podając pokarm

już jako dorosłe
siadały na moim ramieniu
dopominając się ziarna

chciałbym jak te ptaki
wzbić się w powietrze
przysiąść na twoim ramieniu
spijając z warg esencję życia

kiedyś wzlecimy razem
uwijemy gniazdo

wieczorami - będziemy podziwiać
wielki wóz - towarzysza
moich samotnych wędrówek

odnajdziemy gwiazdę
nie tę zazdrosną co skryła się
przed naszymi pocałunkami
ale ciepłą przyjazną
którą będziemy witali uśmiechem

wiosna - to ona sprawi
że dla nas zakwitną kwiaty
a wschody i zachody
zamieszkają w naszych
splecionych dłoniach