Cisza

Zgiełk szeptów tego świata
Przeplatany moim krzykiem
Poobijane barki
Bo ludzie pędzą ślepo

Nie widzą
Nie reagują
Nie słyszą
Nie czują

Lecz mam swoją bramę
Znam doskonale jej adres
Wewnątrz puste patio
I opuszczone bloki dokoła

Na ścianach zawieszone zdjęcia
Patrząc wspominam
Wieszając przeżywam
Zrywając płaczę

I w tej błogiej ciszy
Słyszę tylko głos
Ten jedyny słuszny
Mojego serca