nie pierwszego kwietnia

kiedy otworzysz drzwi
na świeczniku zapalę płomień
topiąc twój smutek
w radosnych kryształach

w drodze na ostatnie przyjęcie niewiary
kiedyś dawno temu uleci nie wiadomo gdzie
nawleczone na widły pytań

nasze paranoje szaleństwem pożądania
rozpękną na pół sztukę braku odczuwania

w wymarzonym
łąką zakwitną pierwiosnki
a my nie ogrodzimy się cierpieniem