horyzontem zdarzeń

moje mewy odlatują trzydzieści dziewięć
na północny zachód

od pierwszego snu
pocałunek wiatru trzymam w ramionach
ekstazą zamykając upór
w nieskończonościach możliwości

w kieszeniach dumnie noszę twoje imię
by wreszcie poskładać w zamek z piasku
wszystkie szepty złapane pajęczyną światła

moje mewy
odlatują prosto na wiosenną
trzydzieści dziewięć na północny zachód

twojego czasu