zła ryba

trzeci już dzień tak
duszno z normalności
nie ma mojej muzy
braku cierpię złości

bezeń życie marne
kołem łamie kości
pragnę tylko uciec
wyzbyć się całości

zawisnąć znów w pustce
zmazać swe słabości
cofnąć wszystkie błędy
pędu przyjemności

pozbyć się pamięci
zmartwień tych z przyszłości
kres położyć mękom
cielesności