ludzki żywot

pot powoli spływa z mojego czoła
usta spierzchnięte
ręce drżące
składają się do modlitwy

idę w rytmie serca
podążam za gwiazdą
moją
własną

ścieżki żywota zamykają się
nie mogę przebrnąć przez wrota pustyni
brak tu wytchnienia

rąk już nie czuję
nogi połamane
a serce skomle z klatki piersiowej wyrwane


czołgam się w błocie..