w łzach smutku nie rozpuszczę,
lecz serce utopię
może tonąc ostatni raz zawoła;
w łzach nawet powietrze
niczym głaz rozpiera płuca
i choć przenikliwy ból przywoła
wolę cierpieć samotnie
w ukryciu
by choć coś poczuć na tym padole
by dać ujście życiu
lecz serce utopię
może tonąc ostatni raz zawoła;
w łzach nawet powietrze
niczym głaz rozpiera płuca
i choć przenikliwy ból przywoła
wolę cierpieć samotnie
w ukryciu
by choć coś poczuć na tym padole
by dać ujście życiu
7
6
96 odsłon