Przędąc nierzeczywistość.

Przez czas i przestrzeń wymiarów,

Chcę biec, pędzić,

Nie czekać jutra.



To co piękne i dobre,

Muszę zachować, muszę posiadać,

O upadku i szaleństwie nie pamiętać.



Wtedy, gdy tak prędko bieżeć będę,

Przed sobą mając wspaniałości wizję,

O królestwie snów, mych marzeń krainie.



I stanie się tak jak myślę,

Kiedy przestanę postrzegać realności ułudę,

Kiedy myśl niezmącona, fantazji tchnienie,

Zabierze duszę z goryczy uczuć...



Wtem, w czasu jedynej godzinie,

Wzbijam beztrosko w górę, prośbę do nikąd,

Po czym Tkaczki kołtuny, pruję bezlitośnie.



Słyszę pieśń Olimpu, poprzez Tartaru niebyt,

Ona mym głosem, co zbawienie głosi,

Ona mą ścieżka pośród fałszu głuszy...



Więc ruszam, lecę by znaleźć,

Nie patrzę za siebie, tęsknoty nie czuję,

Tak jakbym nigdy się nie zrodził...



Wiem, że nić nierzeczywistą przędę,

Bunt, co ma swe źródło w zenicie pragnienia,

Co burzy fundament istnienia.



Tu, gdzie odpowiadam za wszystko,

Jednocześnie wolny pokuty za czyny,

Śmiało niszczę hipokryzji włókna,

I tworzę cudowny, wspaniały aksjomat...