kwiat

W wazonie białym piękny kwiat

Zapach róży roznosi wiatr,

Lecz nie cieszy się wcale on

Jest on samotny jak kościelny dzwon.



Nie cieszy go urok

Nie cieszy go wdzięk.

Bo jest on samotny

Jak biały dzień.



Wazon ma piękny

Źródlana woda w nim

Lecz nadal tylko

Smutek rządzi nim.



Opuścił kwiat głowę

I puścił łzę.

Co stało się dalej

Tylko wiatr wie.



Ostatni go widział

I poniósł w dal.

Pamiątkę o kwiatu

Jego smutek i żal.