po tamtej stronie

niedaleko od brzegu serca
ustawił ktoś ramy tam
zostało słowo rzucone
a tu wiatr w oczy z rana

choć on w oczy z rana
muzyka w duszy gra
zagłuszyć nie zdoła tęsknoty
ona sama na brzegu serca

tęsknoty zagłuszyć się nie da
ciszą odpowiada bezbrzeżną
nie zdoła przekrzyczeć wiatru gdy
zaczyna niebo dominować

chce być jak wiatr
znów w jego ramiona rzucona
samotność boli i...
jest jak rana... powierzchowna