w istocie siedzi to w jego wnętrzu

spojrzał mrocznie na światło
palących się świec
w zadumie ciepłych płomieni
upajając samotne usta mroźnym szampanem

w tańczącym lęku
mrugają słowa cichej legendy
śmiechem poprzecznym grają losowo
trywialne rytmy

wolne do czasu słuchania
zostały zmienione
gotowe ponownie rycząc jak gniewne morze
między falami ubogie w krwawy piasek

rozdarte na strzępy
nie mogąc zakłócić strachu
wysychają w testamencie