Pomniki

Marmurowe pomniki ,szare, zimne kopce ,

Takie strasZne ponure, takie jeszcze obce.

Lecz gdy kroki kieuję w te łzawe aleje,

Dziwnie tęsknię ,lecz za czym ?

Co się ze mną dzieje?



Nic tam nie ma ,bez życia ,śmierci i szarości,

Jednakowo ukute z odwiecznej marności.

Jedna godność ukryta w katafalku śmierci,

Zachowana w ulotnej człowieka pamięci.

Próg przekraczany tylko w jedną stronę

Bez powrotu, bez wyjścia,,,

A ja czekam?Płonę?



Za tym progiem odnajdę bezkresy miłości,

Zniknie maska niewiedzy ,porwą mnie czułości

I zatonę w radości wielkim oceanie.

Nie obejdzie mnie ,że po mnie

Tylko proch zostanie!