Sen Legionisty

W niebo się Orzeł Biały wzbił,
skrzydłami zatrzepotał
i my za Orłem żeśmy szli,
miarowym, równym krokiem.

Ziemię już naszą, znacząc krwią,
mogiły łzą zbłąkaną,
szliśmy dla ciebie, morza, łąk,
gór, borów rozśpiewanych.

I czasem któryś z nas miał sen,
że z krańca drogi polnej
z popiołów, ognisk tlących się,
Polska się wznosi wolna.

Szarawa jakby mundur nasz
i w chabrach, białych liliach,
dokoła Orła widać blask,
Ojczyznę dumną, silną.

I wiedzieliśmy że to już,
ostatnia może szarża,
ostatnie pchnięcie, wystrzał, huk
i piękny sen się sprawdzi.

A ty posłuchaj szumu drzew,
szelestu barwnych liści,
gromada strzelców, nuci pieśń,
wracają z pola bitwy.