Runo

Przez furtkę zielonego lasu przedarł
się cień roznegliżowanej sosny
uganiającej się za spłoszonym
igliwiem

Szyszki kryją swoje wdzięki w
dłoniach wilgotnego runa
jagodowy tłum kłóci się o
skrawek babiego lata

W mrowisku powiększa się
piętrowa budowla pracowite
mrówki nie mają czasu pogadać
ze sobą o marzeniach

Tylko stary muchomor w samotności
obraża się na wszelkie szelesty
ignorując śpiew tenorów z
borówkowego chóru