Palce języków

postaci spowite dźwiękiem saksofonu
niczym płaszczyzną sztalugi kompozytora

mówią do mnie abym wziął pięć
i spoczywam na uniesionych do góry kciukach

jak mógłbym uderzyć sześć dzwonków
gdy jedną mam w gardle łzę muzyki?

zagubiony wśród rzeczy pod ręką
kołysałem taktownie krawatem w groszki

od stóp do łydek pływaliśmy w czerwonej farbie
a wyżej otaczała nas woda

znajdowaliśmy nuty z partytury wieczorem
w zapachu błękitnych kłębów

powracaliśmy do cienkich warstw jazzu
a ziemia chłonęła instrumenty