Pozbawione mocy
Słowo nie ma mocy, od kiedy zabrało je radio
Obraz nie ma mocy, od kiedy zabrała go telewizja
Emocje jej nie mają, od kiedy muzyka istnieje
A im więcej osób jej doświadcza, ich siła maleje
Człowiek nie ma mocy, od kiedy spostrzegł istnienie
Uprościł to brzemię, i przypisał je do siebie
Życie nie ma mocy, od kiedy stało się byciem
Smierć jej nie ma, od kiedy kupujemy znicze
Nie ma mocy żal, kiedy brak poczucia winy
Nie ma mocy radość, kiedy w bagnie aż po dno stoimy
Może będzie miała, gdy staniemy w bramach Niebios
Ale od pewnego czasu one dla nas nie istnieją
Zresztą, jak zostało powiedziane, emocji nie ma
Bo każdy już doświadczył tyle, że może umierać.
Obraz nie ma mocy, od kiedy zabrała go telewizja
Emocje jej nie mają, od kiedy muzyka istnieje
A im więcej osób jej doświadcza, ich siła maleje
Człowiek nie ma mocy, od kiedy spostrzegł istnienie
Uprościł to brzemię, i przypisał je do siebie
Życie nie ma mocy, od kiedy stało się byciem
Smierć jej nie ma, od kiedy kupujemy znicze
Nie ma mocy żal, kiedy brak poczucia winy
Nie ma mocy radość, kiedy w bagnie aż po dno stoimy
Może będzie miała, gdy staniemy w bramach Niebios
Ale od pewnego czasu one dla nas nie istnieją
Zresztą, jak zostało powiedziane, emocji nie ma
Bo każdy już doświadczył tyle, że może umierać.
jak też go tele widz mele niczym włosy perłowy żel gwiazdę udaje
a w bagnie się topla kiedy on jest dla zdrowotności niczym dziecko
zdrowe zawsze się ubrudzi w byciu dla radości gdzie nie jedno
jest karane jak śmierć nikogo nie ominie lecz wiek przezyć przy zdrowych zmysłach to już nie radio i telewizja a życie nam niesie
boży dar ,gdzie nie jedni się męczą jak nauką gdzie inni słodko zasypiają w:)