Coraz zimniej

Kryształowe drobinki szronu
mienią się w poświacie księżyca

Korony drzew otula
gwiazdozbiór białych płatków

Skostniałe ręce mrozu
rysują na szybach mapy
elitarnych wzorów
znacząc ścieżkę
w labiryncie nicości

Droga spowita szklaną glazurą
ukazuje horyzont
przenikliwego chłodu

Ziąb dewastuje wszelkie nadzieje
Umysł zapada w hipotermię